Maarten van Egmond

196 Appendix Mijn lieve ouders, die mij nooit een strobreed in de weg hebben gelegd om me verder te ontwikkelen. Dat jullie er beiden niet bij kunnen zijn, is een groot gemis voor mij en doet me veel verdriet. Lieve papa, ik kan nog steeds niet geloven dat je er niet meer bent. De leegte die je achterlaat is groot en er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk. Ik weet hoe trots je op me was. Ik had het zo fijn gevonden als je de afronding van mijn promotie had kunnen meemaken. Lieve mama, twee weken nadat ik mijn dankwoord van dit proefschrift geschreven had, overleed je onverwacht en moest ik mijn dankwoord noodgedwongen wijzigen. Jij bent er samen met papa altijd voor me geweest en je had altijd het beste met me voor. Regelmatig heb je gevraagd of ik nou nooit eens een keer uitgeleerd ben. Volgens mij is het leven één grote leerschool, dus ik ben bang van niet. Ik had jullie zo graag mijn proefschrift persoonlijk willen overhandigen, als dank voor alles wat jullie voor me betekend hebben. Ik troost me nu maar met de gedachte dat jullie weer bij elkaar zijn en samen het glas op me heffen. En dan tot slot, mijn alles. Lieve Laura en Iris, wat een prachtige, lieve en vrolijke meiden zijn jullie. Ik kan niet beschrijven hoe gelukkig ik met jullie ben. Ik kijk uit naar alle mooie avonturen die we samen gaan beleven, ik kan niet wachten. Mijn liefste Ludwine, het zit er nu echt op! Jij was mijn ware kompas waarop ik altijd kon varen de afgelopen jaren. Als ik weer eens van mijn koers dreigde af te wijken, zorgde jij ervoor dat ik de juiste richting weer vond. Je liefde, geduld en vertrouwen zijn ongeëvenaard. Ik prijs me intens gelukkig met jou en de meisjes naast me. Ik ben er van overtuigd dat we samen nog vele mooie hoofdstukken aan ons leven gaan toevoegen en onze ultieme droom gaan realiseren: met onze eigen zeilboot de zeeën bevaren. Ik ben klaar om te wenden…..Ree!

RkJQdWJsaXNoZXIy ODAyMDc0